.jpg)
Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας παρευρέθηκε χθες, Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026, στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΕΑ), ύστερα από πρόσκληση του Προέδρου του, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ο κ. Δένδιας ενημέρωσε τα μέλη του Δ.Σ. του ΕΕΑ σχετικά με την υλοποίηση της «Ατζέντας 2030», καθώς επίσης για τις προοπτικές ανάπτυξης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας μέσω της αξιοποίησης της καινοτομίας και της τεχνολογίας αιχμής.
Παρών επίσης στη συνεδρίαση ήταν ο Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΓΣΕΒΕΕ) Γιώργος Καββαθάς.
Απευθυνόμενος στα μέλη του Δ.Σ. του ΕΕΑ, Υπουργός Εθνικής Άμυνας επισήμανε συγκεκριμένα τα εξής:
«Ευχαριστώ πολύ κύριε Πρόεδρε. Ευχαριστώ καταρχήν για την φιλόφρονα πάντοτε υποδοχή. Δεν σας κρύβω ότι ειλικρινά νιώθω στο σπίτι μου. Με πήγαινε κυριολεκτικά από μικρό παιδί, ο πατέρας μου, στο Επιμελητήριο Κέρκυρας. Ο πατέρας μου πέρναγε περισσότερες ώρες στο Επιμελητήριο από ό,τι πέρναγε σίγουρα στο σπίτι. Η μάνα μου το είχε καημό δηλαδή.
Οπότε, θα μου επιτρέψετε να έχω μια αίσθηση απόλυτης οικειότητας, κύριε Πρόεδρε. Και παρακαλώ να με αισθάνεστε πάντα, ανεξαρτήτως θέσης, καθηκόντων, ως φίλο του επιμελητηριακού θεσμού. Σε θεσμικότερο επίπεδο όμως, τον προσλαμβάνω πάντοτε ως κατά νόμον σύμβουλο της Πολιτείας. Τα Επιμελητήρια δεν είναι κατά τύχη Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Δεν είναι συνδικαλιστικοί φορείς. Έχουν έναν πολύ ευρύτερο ρόλο.
Συνιστούν έναν συνδυασμό δυνατοτήτων, τον οποίο η Πολιτεία πρέπει να τον αξιοποιήσει, για να διατηρήσει την επαφή της με τον επιχειρηματικό κόσμο. Και κυριότατα με τον μεσαίο επιχειρηματικό κόσμο που συνιστά τη ραχοκοκαλιά, όχι της ελληνικής οικονομίας μόνο, της ελληνικής κοινωνίας που είναι πολύ πιο σημαντικό.
Κι αν δεν υπάρξουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, τότε φοβάμαι ότι δεν θα πετύχουμε το μεγάλο στοίχημα, το οποίο μας διαφεύγει μέχρι σήμερα, του συνολικού μετασχηματισμού, του παραγωγικού μοντέλου της Πατρίδας μας.
Θα μου επιτρέψετε να μην σας μιλήσω από ένα κείμενο το οποίο έχω μπροστά μου, να σας πω μερικά πράγματα για το πώς, τι είναι αυτό που κάνουμε τώρα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ξεκινώντας από την αρχική παρατήρηση του Προέδρου, την οποία όμως έδωσε την απάντηση ο ίδιος μετά.
Στην πραγματικότητα, το βασικό ερώτημα είναι: «Τι γυρεύει ένας που Υπουργός Άμυνας στο Επιμελητήριο. Τι δουλειά έχει εδώ, τι έχει να μας πει;». Η αμέσως θεωρητική απάντηση είναι ότι «δεν έχει να μας πει τίποτε ποτέ, διότι δεν συμπίπτουν τα σημεία ενδιαφέροντος μας». Αυτή η αυτονόητη απάντηση δεν είναι αλήθεια πια. Κι ο Πρόεδρος το εξήγησε.
Θα μου επιτρέψετε λίγο να επεκταθώ σε αυτό, να εξηγήσω συνολικά τι κάνουμε, να εξηγήσω ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, ως χώρα, ως κοινωνία. Και από κει και πέρα, εάν κρίνετε κύριε Πρόεδρε, ότι πρέπει να απαντήσω σε μερικές ερωτήσεις, είμαι στη διάθεσή σας. Εάν δεν υπήρχαν κάμερες, θα μπορούσα να πω και πολύ περισσότερα, αλλά σε αυτό το Υπουργείο υπάρχει ένα στεγανό.
Ξεκινάω από τη διπλή πρόκληση. Σήμερα το πρωί ήμουν στα «γενέθλια» του ΕΛΚΑΚ. Το ΕΛΚΑΚ είναι το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας. Το ΕΛΚΑΚ είναι «παιδί μου». Το δημιούργησα εδώ και δύο χρόνια με μια σαφή εντολή κι ένα σαφές πλαίσιο αποστολής να συνδέσει τις Ένοπλες Δυνάμεις με το ελληνικό οικοσύστημα καινοτομίας. Το ΕΛΚΑΚ είναι τέκνο από δύο μεγάλες ανάγκες.
Ξεκινάω από το ΕΛΚΑΚ για να εξηγήσω την πρόκληση την οποία αντιμετωπίζουμε. Οι δύο μεγάλες ανάγκες μας είναι αφενός μεν να περάσουμε στη νέα εποχή στις Ένοπλες Δυνάμεις, αφετέρου να αντιμετωπίσουμε έναν από τους δύο βασικούς λόγους που οδήγησαν την Πατρίδα στη χρεοκοπία του 2010. Ο λόγος αυτός είναι το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, δηλαδή πολύ περισσότερες εισαγωγές από ό,τι εξαγωγές. Ο άλλος λόγος ήταν το τεράστιο δημόσιο χρέος. Το θυμάστε.
Έρχομαι να εξηγήσω τι έχει αλλάξει στις Ένοπλες Δυνάμεις παγκόσμια. Αυτό είναι εύκολο: Έχουν αλλάξει όλα. Οι περισσότεροι από εδώ οι άντρες, αν όχι όλοι, υπηρετήσαμε. Άρα έχουμε στο μυαλό μας τις Ένοπλες Δυνάμεις. Λοιπόν σας παρακαλώ, ξεχάστε ό,τι ξέρετε.
Δεν υπάρχουν αυτά που ξέραμε κι αν δεν το καταλάβουμε αυτό είναι το μεγάλο εμπόδιο στην συνολική μεταρρύθμιση. Η «Ατζέντα 2030» έχει μια πάρα πολύ εύκολη περιγραφή: «Πρέπει να αλλάξουν όλα, ό,τι ξέρουμε». Τι ήταν παλιά οι Ένοπλες Δυνάμεις κάθε χώρας, όχι μόνο της δικής μας (θα έρθω στη δική μας ιδιαιτερότητα προς το τέλος). Ήταν ένα σύνολο εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού και ένα σύνολο οπλικών συστημάτων που αυτό το ανθρώπινο δυναμικό υπηρετούσε. Τι είναι σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις ή τι πρέπει να είναι;
Σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένας μηχανισμός πρόσληψης ερεθίσματος, δηλαδή πληροφορίας, μεταφοράς του με έναν αξιόπιστο τρόπο, επεξεργασίας του, προτεραιοποίησής του και υπόδειξης της βέλτιστης αντίδρασης σε αυτό το ερέθισμα. Όταν λέω «ερέθισμα» φανταστείτε οτιδήποτε. Τι βλέπει ένας στρατιώτης, τι βλέπει μια κάμερα, τι διαπιστώνει ένα πλοίο, τι διαπιστώνει ένα αεροπλάνο, τι ακούει μια φρεγάτα, τι ακούει ένα υποβρύχιο, οτιδήποτε δηλαδή μπορεί να συνιστά πληροφορία και δυνάμει απειλή για τη χώρα.
Πρέπει λοιπόν να πάμε από εκεί που ήμασταν σε μια δυνατότητα. Όλες αυτές οι χιλιάδες κάθε λεπτό πληροφορίες, διότι φανταστείτε πόσα μάτια, πόσες κάμερες, πόσοι αισθητήρες βλέπουν ή ακούνε ή καταλαβαίνουν κάτι κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, σε όλη τη συνοριακή γραμμή της χώρας μας ή σε όλο τον εναέριο χώρο μας ή σε όλους τους χώρους συμφερόντων μας. Όλο αυτό πρέπει να μεταφερθεί σε ένα κεντρικό σύστημα.
Αυτό το κεντρικό σύστημα να το επεξεργαστεί, να το αναγνωρίσει, να καταλάβει περί τίνος πρόκειται, να το χαρακτηρίσει σαν επικίνδυνο ή μη επικίνδυνο, φιλικό ή εχθρικό. Αυτά που συνιστούν πρόβλημα ίσον απειλή, να τα προτεραιοποιήσει και όχι μόνο να τα προτεραιοποιήσει, αλλά να προτείνει στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ ή στον εκάστοτε αρμόδιο διαχειριστή της απειλής, την δέουσα απάντηση σε αυτό.
Τι θα πει «τη δέουσα απάντηση»; Παράδειγμα, με την κατάσταση στο Ιράν. Οι Ιρανοί εκπέμπουν ένα “Shahed”. “Shahed” -για τις κυρίες- είναι drone. Tα ξέρετε. Δε θέλω να σας προσβάλλω, άλλωστε τις επόμενες μέρες θα πάω στο στρατόπεδο για να δω την εθελοντική στράτευση γυναικών, άρα βασίζομαι πάρα πολύ σε εσάς για το μέλλον.
Εκπέμπουν λοιπόν ένα “Shahed” οι Ιρανοί, το οποίο έχει εκρηκτική ύλη και μία κάμερα ή ένα ραντάρ προσλαμβάνει το “Shahed” κάπου στον Αραβικό Κόλπο ότι έρχεται και δίνει, μεταφέρει την απειλή σε ένα “Command and Control” κέντρο. Και το “Command and Control” κέντρο είναι ένας Στρατηγός. Βλέπει την απειλή και λέει «εκτοξεύστε έναν “Patriot”». Φεύγει ο “Patriot”, «πάρ' το κάτω» το “Shahed”.
Ποιος κέρδισε; Θα πεις η «άμυνα». Λάθος! Η «επίθεση» κέρδισε. Γιατί το “Shahed” κάνει λίγες χιλιάδες ευρώ, ενώ “Patriot” κάνει τρία εκατομμύρια. Εάν για να καταρρίψουμε κάτι που κάνει λίγες χιλιάδες χρειαζόμαστε μερικά εκατομμύρια, εμείς ιδίως που δεν είμαστε και πολύ πλούσιοι, θα φαλίρουμε στις τρεις-τέσσερις μέρες.
Πρέπει λοιπόν το σύστημα να έχει την ευφυΐα, να προτείνει στον χειριστή του ανάλογο αντίμετρο της απειλής και οικονομικά. Αλλιώς δεν μπορεί να τα καταφέρουμε.
Και βεβαίως όλες αυτές τις χιλιάδες ερεθίσματα που θα έρθουν, μακριά από το κακό, συσσωρευμένα σε ελάχιστες μονάδες χρόνου, φανταστείτε τι θα συνέβαινε σε ένα τέτοιο περιβάλλον σύγκρουσης. Να μπορεί μόνο του αυτόνομα να τα προτεραιοποιεί γρήγορα και να δίνει μια σαφή εικόνα στον χειριστή, δίνοντάς του την προτεινόμενη απάντηση και επίσης κάνοντας συγχρόνως υπολογισμούς, τι απόθεμα έχουμε, τι δυνατότητες έχουμε, πόσες μέρες πρέπει να κρατήσουμε, τι ανεφοδιασμό πρέπει να κάνουμε γρήγορα.
Και φανταστείτε πόσο καλά πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι οι άνθρωποι που λειτουργούν μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα. Από τον τελευταίο Οπλίτη που παλιά όταν εμείς μπαίναμε σε σειρά με ένα τουφέκι και μας λέγανε «στον πόδα του στόχου». Από τον τελευταίο Οπλίτη, ο οποίος θα έχει κάμερα στο κράνος του, θα έχει αισθητήρες πάνω του ώστε να βλέπει ο Διοικητής του σε τι κατάσταση βρίσκεται, διότι με τα μάτια δεν θα τον βλέπει. Και επίσης θα έχει την ασύρματη δυνατότητα της γρήγορης μεταφοράς της πληροφορίας και της λήψης εντολής για το τι να κάνει ο ίδιος και την υποχρέωση να κρύβεται ο ίδιος για να επιζήσει.
Οι παλιές εποχές που πηγαίναμε λεβέντικα πάνω-κάτω δεν υπάρχουν. Όλο αυτό λοιπόν το σύστημα πρέπει να το δημιουργήσουμε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Και πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας δύο βασικές παραμέτρους δημιουργώντας το.
Πρώτον ότι η απειλή που αντιμετωπίζει (ερχόμαστε στα δικά μας τώρα) αυτό το σύστημα είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από εμάς. Άρα η τεχνολογία πρέπει να καταστεί ο μέγας εξομοιωτής. Γίνεται αυτό; Βεβαίως γίνεται. Μπορώ να σας αναπτύξω ώρες γιατί δε στην περίπτωσή μας υπάρχουν και πολύ ευνοϊκές παράμετροι που επιτρέπουν να ελπίζουμε σε αυτό.
Η τεχνολογία λοιπόν πρέπει να γίνει ο μέγας εξομοιωτής. Ερχόμαστε τώρα εδώ, σιγά-σιγά, πιο κοντά σε αυτό που μας αφορά. Ωραία, πώς την αποκτάς αυτήν την τεχνολογία; Τι την κάνεις; Πού την βρίσκεις;
Ανοίγω μια παρένθεση θα μου επιτρέψετε να σας το πω: Στα θέματα Εξωτερικών και στα θέματα Άμυνας το κομματικό μου καπέλο το αφήνω σπίτι μου. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει αν όχι εθνική ταύτιση, εθνική συνεννόηση και κατανόηση. Είμαστε πολύ μικροί και πολύ λίγοι. Εάν καταλήξουμε να ερίζουμε στα αυτονόητα και τα προφανή, η Πατρίδα δεν μπορεί να επιβιώσει. Κλείνω την παρένθεση.
Ερχόμαστε λοιπόν τώρα, πρέπει να έχουμε πρόσβαση σε αυτήν την τεχνολογία. Πώς το κάνουμε; Τι κάναμε παλιά, επί σειρά Κυβερνήσεων; Διακόσια εβδομήντα δισεκατομμύρια έχουμε χαλάσει για εξοπλισμούς μέχρι το 2004. Εάν είχαν δαπανηθεί σωστά, η χώρα θα έπρεπε να ήταν υπερδύναμη σήμερα, αυτή είναι η αλήθεια.
Απλή λύση λοιπόν -ελληνική παράδοση είναι- πάμε στο εξωτερικό, κάνουμε ένα διαγωνισμό, βρίσκουμε την τεχνολογία, την αγοράζουμε και ωραία και καλά όλα. Αυτό δεν λειτουργεί πια. Δεν λειτουργεί για μια σειρά από πρόδηλους λόγους.
Πρώτον, το να αγοράσεις μια τεχνολογία σήμερα και ένα προϊόν μιας τεχνολογίας, παράδειγμα ένα drone με ένα λογισμικό, έτσι για να σας χρησιμοποιώ και παραδείγματα, αυτό πόση ζωή θα έχει, η τεχνολογία του μέχρι να ξεπεραστεί; Έξι μήνες, επτά, οκτώ; Δεν θα πιάσει χρόνο, σας διαβεβαιώ.
Άρα λοιπόν, δεν είναι όπως παλιά που αγόραζες ένα αεροπλάνο και χρειαζόταν συντήρηση μέσης ζωής στα 10 χρόνια ή αγόραζες ένα βαπόρι και χρειαζόταν συντήρηση μέσης ζωής στα 20 χρόνια. Η τεχνολογία εξελίσσεται.
Εάν λοιπόν δεν αποκτήσεις κώδικες παραγωγής, τον πηγαίο κώδικα τον λένε (εγώ δικηγόρος είμαι, μην σας παριστάνω τον γκουρού της τεχνολογίας, το μόνο πλεονέκτημά μου είναι ότι αντιλαμβάνομαι τι δεν ξέρω και αντιλαμβάνομαι την ανάγκη), εάν δεν έχεις τον πηγαίο κώδικα και δεν έχεις δυνατότητες να εξελίξεις το σύστημα, το σύστημα απλώς αυτό μετά από ελάχιστους μήνες θα το βάλεις στο ράφι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι απάντηση.
Η μόνη απάντηση που μπορείς να έχεις είναι η ιδιοκτησία, η ιδιοκτησία του βασικού κώδικα παραγωγής. Αλλιώς είσαι χαμένος. Και βεβαίως, πρέπει να αναπτύξεις δικές σου δυνατότητες. Δεν μιλάω για τις μεγάλες πλατφόρμες. Δεν χρειάζεται η Ελλάδα να φτιάξει το αεροπλάνο έκτης γενεάς. Δεν χρειάζεται να το κάνει αυτό.
Χρειάζεται όμως να μπορεί, να παράγει δικά της drones πρώτης, δεύτερης, τρίτης κατηγορίας. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει δικά της αντί-drones. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει δικά της ακουστικά συστήματα προστασίας των συνόρων της. Χρειάζεται να μπορεί να παράγει μια σειρά από τεχνολογίες, κάμερες, υπέρυθρες κάμερες, οι οποίες να της επιτρέψουν να μπορεί να επιβιώσει έχοντας τους κώδικες εξέλιξης αυτών των απαραίτητων για την άμυνά της στοιχείων.
Ερχόμαστε λοιπόν τώρα και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη μετάβαση. Το πρώτο πράγμα για να το κάνεις είναι ότι πρέπει να αλλάξεις τη νοοτροπία του προσωπικού σου. Είναι καλοί οι Έλληνες Αξιωματικοί; Σας διαβεβαιώ, γιατί έχω υπηρετήσει αρκετά στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι εξαιρετικοί. Ο μέσος τους όρος είναι υψηλός, αγαπάνε την Πατρίδα τους, είναι πατριώτες, πονάνε τον τόπο τους, θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους, έχουν υπερηφάνεια μέσα τους.
Όμως το θέμα δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ποιες είναι οι δομές στις οποίες υπηρετούν. Η Ελλάδα όταν ξεκίνησα τη μεταρρύθμιση εδώ, είχε περισσότερα στρατόπεδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι δυνατόν ποτέ;
Κι όταν πήγα να κλείσω 130 από αυτά -είχαμε 800 τόσα- δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τράβηξα. Έχω πακέτο τις ερωτήσεις που μου έκαναν στην Βουλή ή τις πύρινες αγορεύσεις ότι αποδυναμώνεται η Άμυνα της χώρας. Λες κι αν έχουμε σε κάθε χωριό από ένα στρατόπεδο, είμαστε πιο ισχυροί, πολυδιασπασμένοι στις δυνάμεις μας. Εν πάση περιπτώσει, έπρεπε λοιπόν να αλλάξουμε τις δομές, να τις κάνουμε μικρότερες, ευέλικτες, πιο συγκεντρωμένες.
Έπρεπε να δημιουργήσουμε καινούρια εργαλεία μέσα στις δομές.
Σώμα Πληροφορικής: Τι είναι πιο σημαντικό για ένα στρατό του 21ου αιώνα, το Πυροβολικό ή η Πληροφορική; Για να μη σας πω και το άλλο, είναι δυνατόν ποτέ να λειτουργήσει το Πυροβολικό χωρίς πληροφορική; Δε γίνεται. Δεν είχαμε.
Καινοτομία: Δημιουργήσαμε Διεύθυνση Καινοτομίας. Τι κάνει η Διεύθυνση Καινοτομίας; Η Διεύθυνση Καινοτομίας κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Παλιότερα σας έλεγα όταν θέλαμε κάτι, πηγαίναμε και λέγαμε θέλουμε, ας πούμε, άρματα μάχης και πηγαίναμε στη Γερμανία (γιατί γερμανικά είναι τα περισσότερα που έχουμε). Πολύ καλά άρματα είναι και πηγαίναμε τα αγοράζαμε.
Δεν είναι αυτός ο τρόπος του 21ου αιώνα. Ο τρόπος του 21ου αιώνα είναι να διδάξεις το προσωπικό σου, όχι να σου ζητάει πράγματα, αλλά να σου θέτει ερωτήματα, επιχειρησιακές ανάγκες. Να σου λέει δηλαδή, «έχω αυτό το πρόβλημα πώς μπορώ να το λύσω;». Παράδειγμα, που το λέω συνέχεια γιατί είναι απλό και γνωστό, ο «Κένταυρος».
Ο «Κένταυρος» είναι ένα antidrone που φτιάξαμε εμείς, μισή τιμή από ό,τι θα το αγοράζαμε, με τον πηγαίο κώδικα σε μας, το οποίο δοκιμάστηκε πρώτα κρυφά, μετά φανερά σε συνθήκες μάχης, τώρα είναι το κύριο εργαλείο antidrone των νυν ελληνικών φρεγατών.
Πώς φτιάχτηκε αυτό; Φτιάχτηκε από ένα ερώτημα. Ποιο ήταν το ερώτημα; «Πώς αντιμετωπίζουμε σμήνη drones στο Ανατολικό Αιγαίο και στη Θράκη;», αυτό ήταν το ερώτημα. Δεν ήταν «φέρτε μου ένα σύστημα», «φέρτε μου κάτι». Ψάξαμε λοιπόν, έψαξαν και μάλιστα ένα μεγάλο κομμάτι το έκανε η κρατική επιχείρηση, που σημαίνει τι ανθρώπινο δυναμικό έχουμε και σε αυτό.
Ερχόμαστε λοιπόν πάλι -για να μην πλατειάζω- στη δημιουργία μιας καινούριας δομής, η οποία μαθαίνει και διδάσκεται να θέτει ερωτήματα και αυτά τα ερωτήματα να μεταφέρονται, όσον αφορά το κομμάτι της καινοτομίας, σε ολόκληρο το οικοσύστημα.
Και εδώ θα έρθω στις μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις, που για μένα έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, από τους ξένους κολοσσούς. Τι κάνει το ΕΛΚΑΚ; Το ΕΛΚΑΚ παίρνει αυτό το ερώτημα και το μεταβιβάζει σε ένα χαρτογραφημένο οικοσύστημα, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.
Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις δεν χρειάζεται να είναι επιχειρήσεις του αμυντικού τομέα, όπως λέγαμε παλιά. Υπάρχει ο μαγικός όρος «dual use, διπλή χρήση». Τα περισσότερα προϊόντα σήμερα, δεν είναι μόνο μιας χρήσης. Είναι πολλαπλών χρήσεων. Άρα το οικοσύστημα στο οποίο μπορούμε να μιλήσουμε και να του ζητήσουμε απαντήσεις, είναι πολύ ευρύτερο από ότι ήταν παλιά.
Και επίσης αφορά πάρα πολύ τους νέους ανθρώπους, τα νέα παιδιά, που μπορεί να μην είναι καν επιχείρηση με την παλιά έννοια του όρου. Ο πατέρας μου είχε το μαγαζί του, έμπαινα μέσα και λοιπά. Τώρα, μια μικρή startup επιχείρηση μπορεί να έχει ένα νοικιασμένο γραφειάκι κάπου και να είναι ένα παιδί που δουλεύει σε ένα κτίριο που δεν το ανήκει τίποτα, ούτε το γραφείο πάνω στο οποίο κάθεται. Όμως αυτό είναι το μέλλον. Από εκεί θα έρθουν οι καινούριες ιδέες.
Φανταστείτε όμως ότι εμείς θέτουμε σε αυτό το παιδί, το ερώτημα. Του λέμε «θέλουμε ένα εξελιγμένο drone». Και χρησιμοποιώ τα drones γιατί είναι εύκολα, μπορώ να σας πω για πιο πολύπλοκες μορφές αλλά θα τα μπλέξουμε.
«Θέλουμε ένα drone, το οποίο να έχει α, β, γ, χαρακτηριστικά, τόση ταχύτητα, τόση δυνατότητα, τόση μεταφορά εκρηκτικού φορτίου, τόση δυνατότητα μεταφοράς καμερών, τόσο κόστος», πάντα το κόστος είναι ένα στοιχείο. Έρχεται αυτό το παιδάκι λοιπόν εκεί που κάθεται, σχεδιάζει στο γραφειάκι του, το φτιάχνει, το λύνει μαθηματικά, μπαίνει στο κομπιούτερ του. Υπάρχουν κάποια ειδικά συστήματα πια που τα αγοράζεις και πολύ φτηνά στα κομπιούτερς και μπορεί να σου είναι εργαλεία, ακόμα κι εγώ ο είμαι άσχετος σαν δικηγόρος, κάτι έχω μάθει.
Το σχεδιάζει λοιπόν, το φτιάχνει, το βρίσκει, άρα λέει τώρα για να παράξω ένα πρωτότυπο να τους το πάω, χρειάζομαι 20.000 ευρώ. Πρέπει να πάω στο Leroy Merlin, πρέπει να πάω στο Praktiker, διότι τα περισσότερα παρεμπιπτόντως για να τα φτιάξεις αυτά είναι στην αγορά ελεύθερα. Πρέπει να πάρω ίσως ένα μικρό 3D printer, για να τυπώσω ορισμένα κομμάτια του, που θα βρω είκοσι χιλιάδες;
Φανταστείτε αυτό το παιδάκι, λοιπόν, που μπορεί να είναι και φτωχό παιδί και ο πατέρας του να είναι μπακάλης, όπως ήταν ο δικός μου, να μπει σε μια τράπεζα, θα είναι και λίγο ατημέλητο, με μπλουτζίν, με λίγο μακρύ μαλλί, να πάει στον διευθυντή και να του πει: «Κύριε διευθυντά μου χρειάζομαι 20.000 για να φτιάξω ένα drone». Πόση ώρα θα μείνει μέσα πριν το πετάξει έξω αυτό το παιδί; Αν είναι ευγενής ο διευθυντής θα του πει «παιδάκι μας συγχωρείς δεν είναι δουλειά μας αυτή», αν είναι αγενής θα του πει «περάστε έξω, κύριε».
Εμείς τι έπρεπε λοιπόν να κάνουμε; Έπρεπε να φτιάξουμε μια οντότητα, η οποία αυτή την ανάγκη, αυτού του παιδιού, που θα έχει μια έξυπνη ιδέα ή που μπορεί να μην είναι παιδί, μπορεί να είναι μεγαλύτερος, να τη χρηματοδοτήσει, να του δώσει λεφτά να το φτιάξει αυτό το πρωτότυπο.
Και μεταξύ μας κι αν δεν πάει καλά, δεν πειράζει, γιατί στα δέκα αν μας σταθεί ένα, έχουμε βγάλει τα χρήματά μας. Ο Έλληνας φορολογούμενος θα έχει πάρει τα λεφτά του πίσω. Ώστε να μπορούμε λοιπόν, όλες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που θέλουν να προσφέρουν μια απάντηση στις προκηρύξεις ερωτημάτων, γιατί αυτό κάνουν, να υπάρχει η δυνατότητα αρχικής χρηματοδότησης. Όχι με τα συνήθη τραπεζικά κριτήρια, «βάλε μου το σπίτι σου υποθήκη», δεν δουλεύει έτσι η νέα οικονομία. Κι επίσης αυτό να γίνεται γρήγορα. Γρήγορα γιατί η τεχνολογία αλλάζει.
Παράδειγμα: Θυμάστε αυτό το ουκρανικό drone που βρήκαμε; Θυμάστε. Εμείς αυτή την τεχνολογία την έχουμε. Είχαμε προκηρύξει λοιπόν, μια τέτοια εκδήλωση ενδιαφέροντος «θέλουμε να μας φτιάξετε», δεν θέλαμε εκρηκτικά ας πούμε, θέλαμε κάμερες. «Μάλιστα, ωραία». Αυτή η τεχνολογία, όπως αυτό το drone, είναι τεχνολογία που έχει τηλεκατεύθυνση, σε μεγάλη απόσταση αλλά τηλεκατεύθυνση. Είναι άχρηστη σήμερα.
Σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη δεν πρέπει να έχεις τηλεκατεύθυνση, πρέπει το ίδιο το μηχάνημα, το ίδιο το αυτόνομο, να διαβάζει το πεδίο και να μπορεί μόνο του επί τη βάση των εντολών που έχει μέσα στον κώδικά του, να αποφασίζει πού θα πάει και μάλιστα να χειρίζεται και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Αυτό που βρήκαμε είναι άλλης εποχής. Είναι «δεινόσαυρος» ήδη και αυτή η τεχνολογία άλλαξε μέσα σε επτά-οκτώ μήνες.
Πρέπει λοιπόν να μπορούμε να βοηθήσουμε τις μικρές επιχειρήσεις, τους νέους ανθρώπους ή τους ανθρώπους που έχουν όρεξη να δώσουν νέες απαντήσεις και να ασχοληθούν, να μπορούν να παράξουν λύσεις και πρωτότυπα. Και αυτές οι λύσεις και τα πρωτότυπα να κάνουν δύο πράγματα συγχρόνως, πρώτον να βοηθήσουν η Εθνική Άμυνα, δεύτερον πολύ σημαντικό επίσης να βοηθήσουν η Ελληνική Οικονομία, να αλλάξουν το παραγωγικό της μοντέλο.
Να μπορούν να καλύψουν ανάγκες που αλλιώς θα φέρναμε από το εξωτερικό το προϊόν ή αλλιώς να δημιουργήσουν ακόμα καλύτερα και είναι απολύτως εφικτό εξαγώγιμο προϊόν και να δημιουργήσουν επίσης εθνική ανάπτυξη, ανάπτυξη της οικονομίας.
Αν μου επιτρέψετε επειδή είμαι εδώ, να πω δύο σκέψεις ευρύτερα για την Οικονομία σε δύο γραμμές. Ποιο είναι το ΑΕΠ μας; 230, 240, 250 δισεκατομμύρια ευρώ. Γιατί το Ισραήλ έχει 380 και μάλιστα πολεμώντας διαρκώς; Μερικοί λένε, αφελείς, «γιατί τους στέλνουνε χρήματα από την Αμερική». Να σας πω ένα ανέκδοτο στη Νέα Υόρκη; Το ανέκδοτο λέει: «Πώς γίνεσαι εκατομμυριούχος; Ξεκινάς δισεκατομμυριούχος και πας και επενδύεις στο Ισραήλ». Λοιπόν, δεν είναι η αλήθεια ότι τα χρήματα τα βρήκανε. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη εξαγωγική δύναμη συστημάτων άμυνας στον πλανήτη και όχι μόνο συστημάτων άμυνας, καμερών, software τεχνογνωσίας. Αλλά θέλετε να το αφήσουμε, να βγάλουμε το Ισραήλ, που σε μερικούς δεν αρέσουν; Πολύ ωραία, σεβαστό.
Η Ολλανδία; Ένα τρισ. ΑΕΠ με μόλις μιάμιση φορά τον πληθυσμό, μια χώρα που είναι κάτω απ’ τη θάλασσα. Μόνο το κόστος αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής πρόκλησης είναι τεράστιο. Γιατί εμείς να είμαστε στα διακόσια κάτι, γιατί πρέπει να λέμε ότι με ένα ρυθμό ανάπτυξης 2 και κάτι τοις εκατό, είμαστε καλά; Γιατί πρέπει το 60-65% του ευρωπαϊκού μέσου όρου ατομικού εισοδήματος, να είναι το αποδεκτό μας όριο; Γιατί δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά;
Και βέβαια μπορούμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά. Έχουμε το καλύτερο ανθρώπινο κεφάλαιο σας διαβεβαιώ που υπάρχει. Αυτό όμως λοιπόν -κλείνω τον κύκλο γιατί σας ταλαιπώρησα αρκετά- η ιδέα αυτή δημιουργεί παράγοντες δημιουργικής ανάπτυξης, μέσα στη χώρα.
Βάζουμε το κρατικό χρήμα, το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου, να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής μέσα στην ελληνική οικονομία. Και από την άλλη, εκεί που δεν μπορούμε ή δεν προλαβαίνουμε, γιατί αυτό θα πάρει και κάποια χρόνια μέχρι να ωριμάσει, εκεί που δεν προλαβαίνουμε και πρέπει να χαλάσουμε χρήματα σήμερα, γιατί δυστυχώς ξέρετε, υπάρχει το παλιό ρητό "στάκα τούρκο να γιομίσω", αλλά αυτό δεν ισχύει στην πραγματική ζωή.
Εκεί λοιπόν που πρέπει άμεσα να κινηθούμε, έχω βάλει ένα όριο 25% κάθε αγοράς θα επενδύεται σε ελληνικές επιχειρήσεις, ό,τι και να είναι αυτό. Εάν δεν είναι αυτό, δεν πειράζει, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές. Ώστε να μπορέσουμε και μάλιστα όχι 25% σε δευτερεύουσα, θυμάστε παλιά εκείνα που τα λέγαμε «αντισταθμιστικά»; Όχι τέτοια αστεία γιατί τα αντισταθμιστικά ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο κόλπο, να μη θυμηθούμε γιατί.
Σοβαρά πράγματα! 25% απολύτως μετρήσιμο, με τιμολόγια ή και με υπολογισμούς που κάνει η Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Τέτοιο 25%, ώστε και από τις μεγάλες πλατφόρμες να μπορεί, να υπάρχει επανεπένδυση στην ελληνική οικονομία. Άρα άλμα στην καινοτομία και επένδυση εκεί που ακόμα θα πάρουμε καιρό, στις μεγάλες πλατφόρμες.
Αυτή τη στιγμή που συζητάμε οι συνολικές επιχειρήσεις άμυνας, η συμμετοχή τους στο ΑΕΠ ήταν 0,7%. Καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό είναι κωμικό.
Το ένα τριακοσιοστό του τουρισμού ας πούμε. Είναι δυνατόν ποτέ; Για μια χώρα που έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη Αεροπορία στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Που έχει έναν από τους μεγαλύτερους Στρατούς στην Ευρώπη; Που έχει περισσότερα τεθωρακισμένα από την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, βάλετε και δύο-τρεις άλλες μαζί. Μαζί, μαζί, έχουμε περισσότερα άρματα. Είναι δυνατόν 0,7%; Για τον Θεό!
Καταλήγω λοιπόν, ελπίζω ότι θα καταφέρουμε. Τη λέμε «Ατζέντα 2030». Γιατί τη λέμε «Ατζέντα 2030»; Γιατί με τις προβλέψεις οποίες γίνονται, πιστεύουμε ότι η δουλειά θα έχει ολοκληρωθεί το 2030. Ποια είναι η δουλειά; Ποιο είναι το “job description”, πάλι θα λέγανε οι Εγγλέζοι;
Είναι να δημιουργηθούν οι ισχυρότερες Ένοπλες Δυνάμεις στην Ιστορία του Ελληνισμού. Αλλά όχι απλώς σε περιγραφές οπλικών συστημάτων, σε πραγματική ανάλυση δυνατοτήτων και επιβιωσιμότητας, σε περίπτωση σύγκρουσης, ανανέωσης των συστημάτων τους σε περίπτωση κρίσης. Δημιουργίας εσωτερικά νέων τεχνολογιών, είτε σε περίπτωση ανάγκης, είτε ακόμα και στην ειρήνη. Δημιουργίας ενός ενάρετου του κύκλου, επανεπένδυσης των χρημάτων που δαπανώνται στην Άμυνα, στην ευρύτερη ελληνική οικονομία και συνολικού μερισμού του κέρδους, στο σύνολο του πληθυσμού.
Μόνο έτσι θεωρώ ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε το ενάρετο μοντέλο που θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την -σας διαβεβαιώ και το λέω με λύπη, γιατί θα ευχόμουνα να μην έχει η Πατρίδα αυτήν την ανάγκη, να αντιμετωπίσουμε- την απόλυτα υπαρκτή και εκδηλωμένη και διατυπωμένη και νομοθετημένη απειλή, εναντίον των συνταγματικών ορίων του Ελληνισμού.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ».
0 $type={blogger} :
Δημοσίευση σχολίου